Subotica i njena okolina leže na geološkoj granici, prastaroj vodomeđi, koja se proteže između severne prostrane peščare i južne diluvijalne lesne visoravni - černozemja. Ovaj sistem vodosliva povezuje dve velike susedne reke Tisu i Dunav. On obuhvata više potoka -Krivaja, Čikerija, Kireš, takođe mnogobrojne močvare Rogina bara, Jasibara ili nekoliko kilometara dugačak produžetak Palićkog jezera ispod Aleksandrova i tri jezera: Ludoško, Kelebijsko i Palićko. Taj geografski položaj je određivao istoriju grada i okoline.

Subotica se prvi put spominje u drugoj polovini 13. veka. O životu ljudi na ovom području govore arheološki nalazi stariji od 3000 godina. Prvo zabeleženo ime je Zabatka, a do današnejg dana grad je nosio ime Maria-Theresiopolis, Maria Theresienstadt, Szabadka, Subotica i još dvestotine drugih.
Grad se razvio iz malog naselja na raskršću puteva od severa prema jugu i od istoka prema zapadu. Subotički posed često je menjao vlasnike, od kralja Alberta, Janoša Hunjađija, Matije Korvina, Janoša Pongraca (koji je sagradio tvrđavu 1470) do kralja Vladislava II i porodice Török. Između Mohačkog boja i konačnog pada pod Turke 1542., Subotica je nakratko bila pod vlašću Jovana Nenada Crnog, kojeg su pristalice Ferdinanda nazivali nasilnikom i razbojnikom a erdeljskog grofa Ivana Zapolje carem.

Pod vlast Austro-Ugarske vratila se 1686. 1743. je Subotica proglašena slobodnim gradom, a 1779. i slobodnim kraljevskim gradom. Taj se datum pokazao kao jedan od najvažnijih u istoriji grada. Počevši s tim događajem, grad se zove Maria-Theresiopolis. Od tada pa do raspada Austro-Ugarske Subotica se razvijala sve brže i brže. Poseban procvat doživela je krajem 19 veka do početka 1. svetskog rata, kada se u kratkom vremenu razvila u moderan srednjeevropski grad. U to vreme izgrađena je većina građevina koje i danas svojom lepotom daju gradu dušu. 1869. u Suboticu stiže prvi voz, 1896. izgrađena je električna centrala, a 1897. krenuli su tramvaji.
Pod vlast Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca Subotica je potpala ulaskom Srpske vojske u Francusku vojsku 1918., što je ozakonjeno Trojanskim ugovorom 1920. Grad se razvijao i dalje, ali bitno sporije, jer mu politička klima nije bila naklonjena. 1918 godine Subotica je bila 3. grad po veličini u državi sa oko 100.000 stanovnika i od tog vremena stagnira. U međuvremenu su je po veličini pretekli mnogi drugi gradovi.

Većina važnih Subotičkih građevina izgrađena je u Zlatnom dobu, krajem 19. i početkom 20. veka. Kako je to bilo doba kulminacije secesije, te građevine su gotovo bez izuzetka građene u tom stilu, a prepoznatljive su kao vredni primeri Mađarske varijante.

Jezero Palić, je na kraju prošlog veka bilo jedno od najpoznatijih lečilišta i sportstki centar srednje Evrope. Interesantno je, da je razvoj Palića bio započet u periodu zloglasne Bahove ere. Sve više imućnijih građana ja započeo gradnju na obalama Palićkog jezera, koji je raspolagalo sa muljem lekovitih svojstava. Sve to je u neku ruku imalo psihološku pozadinu, bio je to beg u prirodu od pritiska vlade. Stavrni razvoj je donela izgradnja pruge Segedin-Subotica (1869. god.). Nakon što je bila izgrađena sadašnja zgrada železničke stanice (1887.), na njenom severnom delu je niklo novo naselje pod imenom Orbanovo selo. Izgradnjom železnice, a zatim i javnog puta sa čvrstom podlogom, jedna za drugom su nicale kuće u švajcarskom stilu (sa tremom), od kojih većina je bila porodična vila ukrašena sa secesionističkim elementima. Procvat Palića je garantovalo pokretanje tramvajskog saobraćaja. To je omogućilo naime, da Palić postane omiljeno letovalište ne samo imućnijim građanima, već i svim stanovnicima grada i okoline.